chcę wierzyć, że te godziny nocą, kiedy nie potrafię złapać tchu, dusi mnie płacz,

kiedy siadam na łóżku i tulę własne kolana lekko się kołysząc, jak opuszczone dziecko,

kiedy patrzę w sufit i zaczynam mówić do siebie, chcę wierzyć, że każda taka godzina

niesie ze sobą sens, że każda godzina bólu wwiercającego się w głowę szerokim

prętem niesie ze sobą sens, że każde przekleństwo wyszeptane z zagryzionych warg

niesie ze sobą sens. chcę wierzyć, że kłucie w klatce piersiowej, tysiące szpilek

wbijanych jednocześnie w dumny mięsień serca, że to wszystko nie bez przyczyny.

że to nie jest kara.